herbirimizin içinde en azından kırıntılarını beslediği karanlık. kimimiz şehrin ışıltılı sokaklarında ararız kalabalığı, kimimiz ise kapatır pencerelerini hayali kahramanlarına sığınır. sevgilinin olmayışı değildir asla. insanın kendine yabancılaşmasıdır. farklı bedenleri bastırmasıdır üstüne.
normal insanların tanımlayamayacağı histir.
''kendi öyküsünü
ne anlatabilen
ne de dinleyebilen
kendi türküsünü
ne yazabilen,
ne söyleyebilen''dir. (bkz: özdemir asaf)